Rodzaje gier

Rodzaje gier

Mogą być jednoosobowe, ale częściej bierze w nich udział dwóch lub więcej graczy, zwykle im więcej uczestników tym jest ona bardziej atrakcyjna. Od innych rozrywek grę odróżniają z góry określone zasady, może mieć charakter wysiłku fizycznego, umysłowego, być hazardowa jak ruletka czy poker, czy pośredni – łączący w sobie wiele kategorii.

Wiele gier opiera się na konkurencji z innymi graczami lub drużynami a celem jest pokonanie przeciwnika. Obecnie tą formę rozrywki zdominowały gry komputerowe.

Można je podzielić na kilka podkategorii,  w grach logicznych wygrana zależy od sprawności umysłowej i umiejętności rozwiązania zagadki. Gry planszowe jak go, szachy, warcaby, pochodząca ze starożytnej Japonii gomuku itp. polegają na konkurencji z innymi graczami.

Quizowe mogą zawierać elementy współzawodnictwa, zadaniem uczestników jest odpowiedź na zadane pytanie.

Ruletka, lotto, karciana gra w wojnę mają charakter losowy, i pomimo prób opracowania systemu, nie istnieją strategie umożliwiające polepszenie swojego wyniku bez złamania zasad gry.

Wręcz odwrotnie jest w grach opartych o sprawność fizyczną czyli siłę i zręczność, pewnym rodzajem tego typu są komputerowe gry zręcznościowe, chociaż liczy się w nich przede wszystkim szybkość reakcji a nie wysiłek mięśni.

Chińczyka, Monopoly można zaliczyć do kategorii logiczno-losowej, wynik rzutu kostką jest losowy ale o zwycięstwie decydują także umiejętności. W przeciwieństwie do go czy szachów nie posiadają skomplikowanych zasad, teorii i mistrzowskiej elity.

Ze względu na rodzaj dostarczanej rozrywki oraz cele, jakie chcemy za ich pomocą osiągnąć gry można także podzielić na: rekreacyjne, hazardowe (duży element losowy, niski lub średnio wysoki umysłowy, czasami fizyczny), strategiczne (najczęściej planszowe, ostatnio wiele gier komputerowych wykorzystuje rozbudowane myślenie strategiczne do kreowania rzeczywistości w grach), fabularne oparte na wyobraźni i umiejętności odgrywania alternatywnej rzeczywistości scenariusza gry, karciane – rozgrywane za pomocą talii kart losowo rozdawanej pomiędzy graczami (niektóre gry planszowe wykorzystują karty jako element planszy, postaci itp.).

W matematyce rozwinęła się teoria gier zajmująca się badaniem najkorzystniejszego zachowania w razie konfliktu interesów, powstała z badań gier hazardowych. Stosowana jest obecnie w ekonomii, biologii a szczególnie w socjobiologii i informatyce.

Chińczyk, starożytna gra planszowa

Popularna gra wywodzi się z hinduskiej gry dla 2 do 4 graczy nazywanej pachis co oznacza liczbę 25 w języku hindi (najwyższy możliwy do wyrzucenia wynik). Znana jest już z poematu Mahabharata, napisanym około 500 r. p.n.e., ale jej rodowód jest jeszcze starszy, wywodzi się od bengalskiej gry ashte kashte.

Na Cejlonie indyjską grę nazwano pahanda kolya, w Malezji dhola, w Birmie pasit, u Arabów zamieszkujących Hiszpanię w średniowieczu parchis. Poprzez Malezję trafiła do Hiszpanii a stamtąd rozpowszechniła się na całym kontynencie europejskim.

Plansza ma kształt czteroramiennego krzyża, i w wersji tradycyjnej wykonana jest z haftowanego materiału. Za pionki służą muszle porcelanek.

W Indiach zachowały się kamienne plansze wbudowane w dziedzińce starożytnych pałaców.

Na przełomie 1907/1908 roku Niemiec Joseph Friedrich Schmidt zamienił pachis w europejskiego Chińczyka. W 1910 r. założył firmę wydawniczą Schmidt Spiele, istniejącą do dnia dzisiejszego i przedstawił grę swoim klientom, po raz pierwszy została wydana w 1914 r., od tej pory na świecie sprzedano około 70 mln egzemplarzy.

W Niemczech odbywają się coroczne mistrzostwa kraju, a od 2010 r. także mistrzostwa świata.

Plansza ma kształt podobny do znanej z pachis, do gry potrzebnych jest 16 pionków, po 4 żółte, czerwone, niebieskie, zielone oraz tradycyjna kostka do gry.

Każdy z graczy wybiera jeden kolor i ustalana jest kolejność, następnie rzucają kostką po 3 razy, kto wyrzuci liczbę 6 ustawia swój pionek na polu startowym i rzuca jeszcze raz, po czym przesuwa pionek o wyrzuconą liczbę pól, w kierunku ruchu wskazówek zegara.

Gracze przesuwają pionki o taką liczbę pól, jaką uda im się wyrzucić. Pionek, który wejdzie na pole innego gracza zostaje zbity i wraca do miejsca wyjścia.

Każdy z graczy powinien obejść pionkiem planszę i wrócić do miejsca wyjścia. Wygrywa ten, kto jako pierwszy obejdzie 4 pionkami całą planszę, można jeszcze toczyć walkę o 2 i 3 miejsce.

Dzisiaj do gry nie potrzebna jest już prawdziwa plansza, pionki ani kostka. W grę można w każdej chwili zagrać w Internecie, programy oferują różnego rodzaju rozwiązania graficzne i warianty. Daje możliwość grania z jednym lub wieloma graczami, którzy mogą się znajdować nawet w najbardziej odległych krańcach świata.

Kości, najstarsza gra ludzkości

Początki kryją się w gęstej pomroce dziejów, na pytanie od jak dawna ludzie grają w kości, archeologia nie dała jeszcze ostatecznej odpowiedzi.

Grecki poeta Sofokles, żyjący w V wieku p.n.e., uważał że grę tą wymyślił jego rodak Palamendes w czasie oblężenia Troi. Z kolei historyk Herodot, miał na ten temat inne zdanie, twierdził że wymyślili ją Lidyjczycy zamieszkując Azję Mniejszą.

Obydwaj się mylili, podczas wykopalisk w Egipcie natrafiono na kości do gry liczące sobie około 8 tys. lat, podobnych odkryć dokonano na stanowiskach innych, starożytnych kultur. Zasady gry wymyślano i ulepszano w wielu miejscach na świecie, niezależnie od siebie.

W starożytności miały jeszcze jeden wymiar, uważano że rzutami kierują bogowie, ukazując w ten sposób swoją wolę ludziom. Za pomocą kości pytano ich o zdanie lub proszono o radę. Za wyniki rzutów specjalnie odpowiedzialna była rzymska bogini Fortuna, córka Zeusa, odpowiednik greckiej bogini Tyche. Przedstawiano ją stojącą na kuli lub kole, z opaską na oczach i rogiem obfitości w rękach.

Początkowo do gry używano orzechów, płaskich patyczków, muszli i kamieni. Prawdopodobnie podpatrzono je u czarowników i wróżbitów, którzy właśnie przy pomocy takich instrumentów przepowiadali przyszłość i wyrokowali w wielu sprawach.

Następnie Grecy i Rzymianie zaczęli wykorzystywać owcze kości ze stawu skokowego, grzechotające charakterystycznie podczas rzucania, potem zaczęto wyrabiać także kwadratowe wieloboki, podobne do znanych obecnie. Rzymianie zwali je Taliami lub Astragaliami. Znaleziono je między innymi w gospodach Pompei, przysypane przez wulkaniczny pył Wezuwiusza. Grali zarówno władcy i arystokraci jak i najbiedniejsi mieszkańcy, początkowo były to prawdopodobnie proste gry, w których zwycięstwo zależało od tego, kto wyrzuci więcej.

Jako spuścizna kultury starożytnej, kości stały się popularne w średniowiecznej Europie. Francuscy profesorowie w Paryżu, uczyli grać swoich studentów, po drugiej stronie kanału La Manche bracia Ryszard Lwie Serce i Jan wygrali od króla Henryka VII dzwony kościoła św. Pawła.

W Polsce, podczas wykopalisk w podziemiach krakowskiego kościoła Piotra i Pawła odkryto wśród średniowiecznych pucharów do piwa i glinianych dzbanów kości do gry z XI wieku.

W Chinach z gry tej rozwinęło się domino, skąd wraz z Europejskimi kupcami i podróżnikami trafiło na Stary Kontynent w XVII i XVII wieku.

Gry karciane

Od innych gier różni je używanie talii brydżowych lub tarotowych. Karty do tarota mają od 40 do 78 kart z 22 tarokami.

Data wynalezienia kart nie jest dokładnie znana, prawdopodobnie były znane w Chinach około 1000 r., w Polsce występowały od pierwszej połowy XV w. i trafiły do nas z Niemiec. Pierwsza wzmianka o kartach w Polsce pochodzi z De Ludorum Abstinentia, wydanej w 1456 r. w Krakowie. Pięćdziesiąt lat później filozof Tomasz Murner zaprojektował karty do gry, z pomocą których przybliżał swoim studentom z Uniwersytetu Krakowskiego podstawy logiki i matematyki. Do dzisiaj zachowało się jego dzieło Logica Memorativa ilustrowane tymi kartami.

W grach tego typu może uczestniczyć jeden gracz, jak jest w popularnych pasjansach, do nawet 20 graczy w przypadku pokera. Pewne gry np. kierki czy tysiąc posiadają różne warianty gry dla zmieniającej się liczby graczy, inne nie zmieniają się bez względu na ilość graczy jak makao czy oczko. Czasami, kiedy graczy jest zbyt dużo, część opuszcza jedno rozdania, inne przewidują tylko uczestnictwo ustalonej liczby graczy.

Niekiedy powstają drużyny stałe na cały czas gry, np. w brydżu, lub zmieniają się jak w skacie gdzie w grze biorą udział 3 osoby a w każdej rozgrywce 2 grają przeciwko jednej (która wygrała licytacje).

Mechanizmy i cele gry mogą być różne, w wielu jak brydż, skat, tysiąc występuje licytacja to znaczy gracz zobowiązuje się zdobyć określoną liczbę punktów, wyższą niż deklarowana przez przeciwników. Punkty zbierane są z pomocą premii oraz zdobywanie lew czyli kart wyłożonych na stół przez wszystkich uczestników po kolei, w niektórych grach występuje obowiązek rzucania kart tego samego koloru co pierwsza na stole (kolor wyjścia).

Atu to jeden z kolorów wyznaczony jako najważniejszy ponad innymi, kolor może być wybrany losowo, przez jednego z graczy, ustalony na drodze licytacji itp. Gracz ma obowiązek wyrzucenia lub złożenia atu, jeżeli nie posiada kart w kolorze wyjścia. W niektórych grach istnieje obowiązek zbierania lew, zawsze kiedy istnieje taka możliwość (nie można z niej zrezygnować).

Do gier karcianych zaliczamy makao, wojnę, kierki, garibaldkę (w Niemczech nazywaną szykanowanie), pana, pokera, kuku, kenta, kanastę, brydża, wista, skata, tysiąc, pidro, oczko czy Blackjacka, który jest grą kasynową (zasady podobne jak w oczku), preferans, sześćdziesiąt sześć, przekorę, remika (remibrydża) i inne.

Gry fabularne

Angielska nazwa brzmi w skrócie RPG od ang. role-plaing game (nazywane są także grą wyobraźni).
Gracze wcielają się w role fikcyjnych postaci a akcja toczy się w świecie, istniejącym jedynie w wyobraźni uczestników.
Posiada najczęściej zaplanowany scenariusz z umownymi celami, które mają być osiągane przy zachowaniu zasad mechaniki gry, czyli wybranego zestawu reguł.
Osobą prowadzącą jest Mistrz Gry pełniący rolę autora scenariusza, reżysera, narratora i aktora ról drugoplanowych, gracze są aktorami pierwszoplanowymi. Nie znają scenariusza, zmuszeni są improwizować i wypełniać zadania powierzone im przez Mistrza Gry.
Czasami rozgrywkę wspiera muzyka i taktyczna plansza, rodzaj ściągi, pozostała część rozgrywa się na zasadzie akcji słownych.
Mistrz opisuje otoczenie, akcje wykonywane przez graczy niezależnych, gracze opisują czynności wykonywane przez ich postacie, prowadzący decyduje które akcje osiągną cel a które nie.
Gracze mogą wypowiadać się w pierwszej osobie, identyfikować z postacią, wykorzystywać pomocne rekwizyty, kontaktować z innymi uczestnikami, zależnie od przyjętych zasad.
Jako System w RPG rozumie się połączenie opisu świata z ustalonymi zasadami, zawartymi w jednym lub więcej podręcznikach. Opisuje ze wszystkimi szczegółami miejsce przebiegu scenariusza, im bardziej dokładny, tym więcej możliwości oferuje, dlatego Mistrzowie często rozszerzają go samodzielnie w systemach autorskich.
Światy dzielą się na konwencje np. fantasy, science fiction, cyberpunk, horror itp., można rozróżnić realistyczne i heroiczne według podejścia do odtwarzanej rzeczywistości.
Elementem systemów są opisy mechaniki gry, tworzone przez zestawy wzorów matematycznych lub słownych określeń, pozwalających usystematyzować wpływ czynników na rozwój akcji. Do opisu poszczególnych czynników i kryteriów jak szybkość, zwinność, siła itp. używane są określenia jednostek masy, wysokości, szerokości i inne, określone wartością punktową.
Klasyczne kości używane w grach planszowych wykorzystuje się w RPG do określania bezstronnych wyników akcji, podejmowanych przez bohaterów. Kostki mają często nietypową formę i liczbę ścianek (wielościany foremne), niektóre gry wykorzystują karty lub rzut monetą.
Gry fabularne posiadają także wersje komputerowe jak Dungeons & Dragons, Grand Theft Auto czy Warcraft.

Gra zespołowa

Najczęściej pod tym terminem rozumiemy dyscyplinę sportu, w której uczestniczą dwie drużyny o ustalonej liczbie zawodników, rywalizujących ze sobą nawzajem. Do najpopularniejszych w Europie i na świecie należą piłka nożna, koszykówka, piłka siatkowa (siatkówka), piłka ręczna, rozpowszechniony szczególnie w USA bejsbol i tzw. futbol amerykański, krykiet, polo, hokej itp.
Cechami wspólnymi jest rozgrywka na ściśle określonym polu (boisko lub lodowisko), cel gry czyli umieszczenie piłki lub krążka w bramce lub koszu przeciwnika przy pomocy rąk, nóg lub specjalnego przyrządu.
Największą popularnością spośród gier zespołowych cieszy się na świecie piłka nożna, dyscyplina olimpijska od 1900 r. Drużyna piłkarska składa się z 11 zawodników i maksymalnie 7 rezerwowych, wyróżnia się wśród niej bramkarza, obrońców, pomocników i napastników. Bramkarz jest jedynym graczem, który może dotykać piłki rękami w czasie gry, tylko i wyłącznie we własnym polu karnym. Gracze mogą podawać piłkę ręką lub głową, tak aby nie weszła w posiadanie przeciwnika a następnie kopnięciem umieszczają ją w bramce przeciwnika.
Pierwsze rozgrywki piłkarskie odbywały się w Anglii w połowie XIX wieku, spisano zasady gry w celu ujednolicenia rozrywki powszechnej wśród studentów i uczniów szkół prywatnych. Powstała The Football Association (Angielski Związek Piłki Nożnej) który ostatecznie w 1863 r. ustalił jednolite przepisy.
Boisko piłkarskie ma wymiary od 45 do 90 m szerokości i od 90 do 120 m długości (nie może być kwadratowe), dla meczów międzynarodowych ustalono w 2008 r. wymiary 105 na 68 metrów.
Za początek koszykówki uznaje się 1891 r., kiedy nauczyciel z Massachusetts w USA, James Naismith wymyślił ją dla swoich uczniów do uprawiania w zimie w pomieszczeniu. Gra szybko upowszechniła się w Ameryce Północnej, dzisiaj znana jest na całym świecie. Boisko do gry w koszykówkę ma wymiary 28 m długości i 15 m szerokości. Każda z dwóch drużyn posiada 5 zawodników, kosze umieszczane są na wysokości 3,05 m.
Punkty otrzymuje się za wrzucenie piłki do kosza, zależnie od odległości od kosza – 1 punkt za rzut osobisty z linii rzutów wolnych, 2 punkty za rzut w akcji, 3 punkty za rzut zza linii rzutów za trzy punkty.

Świat rozrywki

Bogactwo dzisiejszego świata rozrywek

Dziś świat rozrywek prezentuje naprawdę wysoki asortyment. Mamy naprawdę w czym wybierać. Nie powinniśmy mieć wcale wątpliwości rozwiązując możliwości wieczornego wyjścia. Dużo nowych miejsc rozrywki otwarto w centrach handlowych. W każdym większym mieście jest takich centrów kilka, a przynajmniej jedno. Możemy zatem udać się na zakupy, a przy okazji, gdy już zmęczymy się bieganiem po sklepach, możemy odpocząć w kawiarni, pijąc kawę lub, jeśli jesteśmy z dziećmi możemy pójść z nimi na lody. Dla dzieciaków interesującym miejscem jest w takich centrach handlowych zazwyczaj swoista bajkolandia czyli kolorowy kącik z linami i różnymi przeszkodami z atrakcją największą – basenem kulek, w których często popływaliby z chęcią i dorośli. Takie miejsca zabaw dla dzieci znacznie ułatwiają egzystencję rodziców w takich centrach i znacznie pomagają robić zakupy, które bez takich udogodnień potrafią być naprawdę uciążliwe. Dzięki rożnym kącikom zabaw dla dzieci łączymy przyjemne z koniecznym, bo dziecięcą radość podczas zabawy wraz z  zakupami.

Rozrywka dla dzieci

Szczególnie ważną kwestią pozostaje zawsze pytanie dokąd wybrać się z dziećmi, aby się nie nudziły, a za to miło spędziły czas, wróciwszy z wyprawy bardzo zadowolone. Dzieciom trudno dogodzić, ale dzisiejsze rozrywkowe możliwości sprawiają, że jest z czego wybierać. Choć dawniej nie było tak rozwiniętej sieci rozrywkowej, o ile w ogóle istniała, dzieci nie narzekały, a potrafiły cieszyć się tym, co miały. Biegały zatem po ściernisku, zwoziły, siedząc na furze siano i to była super rozrywka. Dziś okazuje się, że te rozrywkowe dawniejsze ekstrawagancje cieszą się również dużą popularnością. Często okazuje się, że sprawiają więcej radości, niż na przykład pójście do kina czy na urodziny przyjaciela zorganizowane w odpowiednim miejscu na imprezy urodzinowe dla dzieci najczęściej w jakimś dużym centrum handlowym. Możemy z dziećmi zatem wybrać się najzwyczajniej na świecie na spacer do centrum na lody bądź na spacer do lasu. Wiele zadowolenia przyniesie również wyjazd do ukochanych babci i dziadka.

Dla najmłodszych i nie tylko?

Rozrywkowe możliwości dla najmłodszych

Hitem ostatnich lat są nowe gry i zabawy, które można kupić do domu. Do takich gadżetów zaliczyć można matę taneczną, która łączy przyjemną rozrywkę – taniec ze zdrowiem – nieodłącznym elementem tej maty jest bowiem ruch fizyczny. Ciekawą grą jest twister, podczas której zabawy jest naprawdę dużo, można się konkretnie pośmiać i też spocić, bo manewrów do wykonania, by odpowiednio stanąć na dane kółko z kolorem należy wykonać dużo, często nawet bardzo skomplikowanych. Dużym zainteresowaniem cieszą się wśród dzieci pomysłu typu wyjście do kina czy teatrzyku lub oceanarium. Z takich wypadów warto zabrać dzieciaki także do ZOO. Dzieci uwielbiają patrzeć na zwierzęta. Inna możliwością jest również cyrk lub kompleks rozrywkowy, który często stawia się przed galeriami handlowymi. Zazwyczaj jest to dmuchana zjeżdżalnia, strzelnica, jakaś karuzela. Wstęp na takie terytorium nie jest dość drogie, a dostarcza wiele ciekawych doznań. Dzieciaki po wizycie w takim miejscu są przeszczęśliwe, a rodzice razem z nimi.

Wesołe miasteczko

Wesołe miasteczko należy do tego typu rozrywek, które dostarcza radości zarówno młodszym jak i dorosłym. Z maluchami udamy się najczęściej na jakieś małe ciuchcie lub karuzele, sami możemy skorzystać z atrakcji typu wielki młyn, czy karuzele typu młotek lub ławeczka. Na ławeczkę mogą wybrać się również opiekunowie z kolonią. Taka atrakcja dostarczy wiele śmiechu, również strachu, ale przede wszystkim spoi grupę, która odtąd bardziej się zacznie integrować. Wesołe miasteczko to dobre miejsce dla spotkań zakochanych par. Tutaj szlachetny młodzieniec może wykazać się odwagą i męstwem, strzelając do celu i wygrywając dla swojej wybranki największą maskotkę. Wspólna przejażdżka kolejką górską na pewno wywoła dużo strachu u wybranki, co spowoduje na pewno objęcia ukochanym, który będzie mógł poczuć się bardziej męsko niż zwykle. Ciekawym motywem może być wspólne jedzenie waty cukrowej lub lodów. Pomysłów związanych z tym miejscem może być naprawdę wiele, sama młodzież wie już najlepiej co wymyślić, by wyjść z wesołego miasteczka zadowolona.

Kręgle

Kręgle

Kręgle również najczęściej mieszczą się w centrum handlowym. Często mówi się też na nie z języka angielskiego – bowling. Takie miejsce jest świetnym rozwiązaniem wśród grona studentów przebywających za granicą i korzystających z programu ERASMUS. To świetny pomysł, by zintegrować grupę lub uczcić czyjeś urodziny. Dodatkowo jest to zawsze sport, więc możemy się trochę poruszać, a i też poczuć typowo jak na imprezie, bo zawsze możemy zamówić drinka lub wypić piwo. Bowling zaliczyć należy do rozrywki raczej typu spotkania towarzyskiego, co oczywiście mieści się w ramach tej kategorii. Kręgle mogą też w pewnym momencie przerodzić się w uzależnienie, choć może nie tak szkodliwe jak nałóg papierosowy czy alkoholowy. Niemniej jednak trochę z naszej kieszeni wyciągnąć może. Miło przy kręglach na pewno się spotkać i porozmawiać, a przy okazji można wzbudzić ducha rywalizacji, co często wpływa na podniesienie naszej samooceny, jeśli wygrywamy. Gdy natomiast przegrywamy zazwyczaj mamy motywację do rewanżu.

Taktyka gry w kręgle

Grając w kręgle należy pamiętać o kilku zasadach. Na początku należy oczywiście dostosować się do regulaminu kręgielni, z którym powinniśmy się zapoznać zaraz po wejściu. Zatem pamiętać, że płacimy za określony czas, po którym obowiązuje nas dopłata, jeśli grę chcemy przedłużyć. Obowiązuje nas zawsze zmiana obuwia na specjalne skórzane o odpowiednio dostosowanej do nawierzchni bieżni podeszwę. Grając, należy być uczulonym na to, że nie podrzucamy kuli, wybijając jej bardzo wysoko. Aby skutecznie zbijać kręgle dobrze jest odpowiednio ustawić palce w czym pomogą na pewno koledzy, którzy grali już wcześniej lub tablice z instrukcją obsługi zazwyczaj umieszczone w pobliżu bieżni. Bierzemy kulę w ręce i rozpędzamy się. Następnie zatrzymujemy się przed wyznaczoną linią tak, aby dany rzut nie był spalony, jeśli linię przekroczymy. Odpowiednio należy ułożyć też przy rzucie nogi. Prawą odchylamy do tyłu, musi być prawie cała wyprostowana. Lewą uginamy w kolanie. Na lewą też przenosimy ciężar ciała.

Bilard

Bilard

Bilard należy do tego typu rozrywek co kręgle. Może rusza się tylko przy tym mniej człowiek, ale pozostałe czynności takie jak podtrzymywanie kontaktu z towarzystwem, picie drinków czy piwa lub jeszcze jak to bywa w knajpie palenie papierosów są jakby punktami wspólnymi tych dwóch rozrywek. Nie należy zapominać, że profesjonalne uprawianie bilardu to sport. Najważniejsza jednak wydaje się przy bilardzie jako rozrywce sama atmosfera. Wydaje się, że bilard zalicza się również bardziej do spotkań towarzyskich, jest jakby ciekawym urozmaiceniem wieczoru w gronie przyjaciół. Są dwa rodzaje gry w bilard. Pierwszy standardowy i drugi typowo rosyjski. Standardowy jest raczej znany, bo powszechnie stosowany, zatem kolorowe kule o znanej wielkości z jedną białą, przy pomocy której się rozbija pozostałe i jedną czarną. Połowa kul ma w środku znak kwadratu, druga połowa trójkąta, po tym poznajemy drużyny przeciwnika. Wariant rosyjski cechują większe kule i też proporcjonalnie większy stół. Kule są wyłącznie białe.

Zasady gry w bilard

Gra w bilard posiada również swoje zasady. W tej grze tajnikiem jakby pozostaje samo trzymanie kija, które powinno być odpowiednie. Jednak podstawy teoretyczne nie są wystarczające, potrzebne jest również specyficzne wyczucie, a jeśli nie wyczucie to matematyczny mózg, który pozwoli obliczyć kąty i w taki sposób trafić w daną część kuli, która właściwie skieruje ją w dany róg stołu. Solidnie od czasu do czasu kredą smarujemy końcówkę kija. Kij zazwyczaj trzymamy między palcami, często jednak sytuacja, w której kule dziwnie się ułożyły wymusza, abyśmy położyli kij na pięści. Nierzadko też przychodzi nam wykonywać różne akrobacje naszym ciałem: wyginanie się, odchylanie, przekładanie kija na tył pleców to tylko nieliczne manewry, które stanowią drogę do sukcesu, do wygranej w danej partii. Szczególnym wyzwaniem dla kobiet, które są w krótszych spódnicach jest właśnie wyginanie się, które czasem może być krępujące, a raczej radzenie sobie z tym wyginaniem się, by nie być zbyt wyzywającą. Lepiej nie stać się przyczyną zbędnych komentarzy.